8 - مردى از ابو الحسن - عليه السلام - سؤال كرد : « فدايت گردم ! آياتى از قرآن مىشنويم كه با آيات مكتوب در مصاحف ما فرق دارد . و نمىتوانيم آنها را چنان كه از شما رسيده است قرائت كنيم ، آيا گناه كرده‌ايم ؟ ! حضرت فرمود : نه ، آن‌چنان كه آموخته‌ايد بخوانيد . به زودى كسى كه به شما تعليم دهد خواهد آمد « 1 » » . ظاهرا اين شخص از قرائات مختلف سؤال مىكند كه احيانا قرائت به مترادف و تفسيرات بىرويّه است و بر خلاف آيات موجود در قرآن است . همچنين وى از آياتى كه با پاره‌اى تفاسير از ائمه روايت شده است مىپرسد . آن‌چنان كه در نمونه ( 5 ) نقل كرديم و توضيح داديم . امام - عليه السلام - هم هر نوع قرائت غير متداول را منع كرده دستور التزام به قرائت واحد را كه مقبول مردم است مىدهد . جالب آن كه كسى كه معتقد به درستى قرائات هفت‌گانه است . در قبال اين روايت ، متحير شده ، بر آن چنين تعليق مىزند : « . . . نمىدانيم چطور اين روايت مىتواند دليل صريحى باشد بر آن كه ائمه - عليهم السلام - قرائات معروف در زمان خود را معتبر مىدانند - حال آن كه روايت درست در صدد نفى قرائات متعدد است - و اگر ائمه معتقد به قرائات متعدد نبودند اجازهء قرائات متعدد را در نماز نمىدادند » « 2 » . حقيقت مطلب آن است كه اين روايت از هر نوع افزايشى در آيات و عدول از طريق مرسوم در قرائت ، ممانعت مىكند . و ثابت هم نشده است كه در آن زمان قرائات متعدد ، متداول بوده است تا گفتار و ادعاى فوق صحيح باشد . و روايت - حد اقل - در اين زمينه ظهورى ندارد و گفتار مدعى را تأييد نمىكند . و روايت ديگرى هم كه نشان دهد ائمه قرائات مختلف را صحيح مىدانسته‌اند در دست نداريم . 9 - هنگامى كه عمرو بن عبيد از امام باقر - عليه السلام - دربارهء آيهء شريفه : وَ مَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِي فَقَدْ هَوى « 3 » سؤال مىكند . امام در پاسخ از جمله مىفرمايد : « اى عمرو ! مردم موظفند قرآن را آن طور كه نازل شده است بخوانند و اگر احتياجى به تفسير آيات پيدا

--> ( 1 ) الكافى ، ج 2 ، ص 453 . الوافى ، ج 5 ، ص 273 . وسائل ، ج 4 ، ص 821 . و كتاب الصلاة - مصباح الفقيه ، ص 275 . ( 2 ) القراءات القرآنية ، تاريخ و تعريف ، ص 69 . و البيان آية اللّه خوئى ، ص 183 . ( 3 ) سوره طه ، آيهء 81 آراء حول القرآن .